Научное наследие учёных и просветителей Средней Азии IX–XII вв. в контексте российского востоковедения II пол.XIX – нач. XX в.

XIX асрнинг охири ва XX асрнинг бошларида Россия шарқшунослари ушбу давр меросига катта қизиқиш билан ёндашдилар. Улар ўрта аср муаллифларининг тарихий ва фалсафий ғоялари, шунингдек, маданий ривожланишнинг моддий ёдгорликлари – қўлёзмалар, меъморий обидалар, эпиграфик ёдгорликлар, музей ва кутубхона коллекциялари билан ҳам шуғулландилар. Шарқшунослик доирасида олиб борилган тадқиқотлар Ўрта Осиё тарихнавислигига оид қатор ёдгорликларни илмий муомалага киритишга ҳисса қўшди. Ўрта Осиёдаги Ренессанс даврини ўрганиш рус шарқшунослиги анъанасида муҳим йўналишга айланди, бу ерда илмий қизиқиш мустамлака давлати сиёсий ва маданий мақсадлари билан чамбарчас боғлиқ эди. Бу икки қирралилик минтақанинг бой меросини ўрганишда олимларнинг ҳиссасини тан олиш ва уларнинг илмий фаолияти шакллари ҳамда усулларини танқидий қайта баҳолаш заруратини юзага чиқаради