Лингвомаданият соҳасидаги тадқиқотлар сўнгги пайтларда оммалашиб бормоқда. Лингвокултурология доирасида тилнинг миллий ва маданий ўзига хослиги, умумий назарий жиҳатдан ҳам, муайян тадқиқотларда ҳам кўриб чиқилди. Лингвистик ва маданий тадқиқотлар Япон ва ўзбек жамияти учун аҳамиятли бўлган маданий ахборотларни аниқлашни ўз ичига олади. Бу ҳар бир миллий тилнинг руҳи бўлиб, унда миллатнинг руҳияти ва ўзига хослиги ифодаланади. Фразеология дунён луғавий расмининг бир қисми бўлиб, она тилида сўзлашувчиларнинг миллий менталитетини акс эттиради. Япон ва ўзбек тилларида кўпгина фразеологик бирликлар сўзма-сўз таржима қилинмайди, балки улар қайта кўриб чиқилади ва тилнинг эстетик томонини яхшилайди. Мамлакатнинг географик шароити, тарихий тараққиёти, давлат тузуми ва дини билан боғлиқ бўлган ҳар қандай тилнинг фразеологик бирликлари ҳар доим ҳам аниқ эмас. Тилнинг шаклланишига миллий-маданий хусусиятлар катта таъсир кўрсатади. Фразеологик бирликлар халқ менталитетининг миллий-детерминистик ўзига хослигининг энг қизиқарли кўринишларидан биридир. Ушбу мақолада ҳозирги замон Япон ва ўзбек тилларининг фразеологик таркиби лингвокултура нуқтаи назаридан таҳлил қилинган бўлиб, фразеологиянинг сўз бойлиги билан бирга фон билимларининг диққат марказида туришини тасдиқлайдиган, унинг семантикасида миллий-маданий компонентли фразеологиянинг катта қатламини аниқлашга имкон берган.