Maqola Yevropa Uyg'onish davrining eng buyuk vakillaridan biri bo'lgan Mishel Montaigne va uning asosiy asari "Tajribalar"ga bag'ishlangan. Maqolaning muallifi "Tajribalar"ga va asar muallifning shaxsiyatini o'z davrining gumanist va jahon adabiyoti kashshofi sifatida tanqidiy munosabatini ifodalaydi; davrning tilshunoslik va madaniy tushunchalari rivojiga sezilarli ta'sir ko'rsatadigan va Yevropa Uyg'onish davrining so'nggi gumanisti va birinchi Yangi Davrning moralisti sifatida. Insonning nafaqat tug'ma yoki ijtimoiy hodisalar bilan bog'liq holda, balki ularning xilma-xilligi bilan, birinchi navbatda, o'zlariga, ichki dunyosiga, boshqa odamlarning ma'naviy olamlariga nisbatan eng muhimligini bilish juda muhim edi. Va bu shunchaki behuda qiziqish emas, balki chuqur, doimiy, hayotiy muhim zarurat edi. Doimiy qoniqishisiz, hatto ma'lum darajada, insonning mavjudligini baholash mumkin emas edi. O'zining ichki ehtiyojlariga ko'ra, tashqaridan emas, balki uning fikricha, o'zini ichgi hissiyotlariga ko'ra har doim "falsafiy fikr yuritadi", chunki u "boshqa"ga nisbatan o'zi haqida o'ylay olmaydi. Inson dunyosidagi o'zining noyobligini va abadiy dunyoning oldida o'limini anglashi uni "Men" va "dunyo"ning asosiy aloqalarini tushunishga majbur qiladi.