Мақолада синдхий тилининг тарихи, фонетик, морфологик, синтактик хусусиятлари ва адабиёти ўзбек ҳиндшунослиги тарихида илк бора таҳлил қилинади. Тадқиқда рус, инглиз ва ҳинд манбаларига асосланилди. Жумладанг С.К.Чаттержий, Г.А.Зограф, Р.П.Егороваларнинг илмий-назарий қарашлари ўрганилди, танқидий хулосалар келтирилди. Хақиқатдан ҳам синдҳий тилида янги ҳинд-орий тилларининг шимоли-ғарбий гуруҳига хос фарқланувчи хусусиятлар мавжуд. Синдҳий тилида жуда кўп тарихий асорат сифатида қолган кўшимчалар мавжуд. Бу тилда ёзилган энг қадимги адабиётлар мил.авв. 100 мингинчи йилга бориб тақалади. Синдҳ халқи бошқа кўшни халқлардан фарқли ўлароқ жуда йирик бўлмаса-да, адабиёти, тарихи, маданияти, айниқса, тил тарихига жуда бойлиги билан ажралиб туради. У ҳинд-орий тиллари гуруҳига мансуб, ҳанузгача батафсил ўрганилмаган дунёнинг етакчи тилларидан бири сифатида тан олинишга ҳақли синдҳий тилини кенг миқёсда таҳлил қилиш, айниқса, морфологиясини ўрганиш, дунё тилшунослиги соҳаси ривожига катта хисса кўшади.