Badiiy portret va tabiat tasvirlarini o‘z ichiga oluvchi tasviriy kontekstlar ham muallif diskursiv shaxsini (DSh) ni qayta namoyish etuvchi (reprezentatsiyalovchi) til vositalaridan biri bo‘lib, bu holat uning subyektiv modalligi va intensionalligida namoyon bo‘ladi. Ular quyidagi belgilar bilan xarakterlanadi: tasviriy kontekstlar ikki pog‘onali strukturaga ega bo‘lib, lingvistik (eksplitsit) hamda konseptual (chuqur, konseptual) darajani o‘z ichiga oladi. Lingvistik va konseptual darajaning korrelyatsiyasi yangi konseptual mazmunlarning paydo bo‘lishiga xizmat qiladi. Tasvirlash kontekstlarining o‘ziga xos jihatini antropomorfizatsiya, ya’ni jonli, insonga xos belgilarni tabiat hodisalari va hayvonlarga ko‘chirish tashkil etadi. Badiiy diskurs antropomorfizatsiya jarayonlarining keng qo‘llanilishi bilan xarakterlanadi, bu esa ularni BDda antropotsentrizm tamoyilini yuzaga chiqaruvchi relevant vositalar sifatida ko‘rib chiqish imkonini beradi. Shuningdek, tasviriy parchalarning o‘ziga xos xususiyati stilistik va tasviriy vositalarning keng qo‘llanilishida namoyon bo‘luvchi stilistik markirlanganligida ham ko‘rinadi. Tasviriy kontekstlarning ifodaliligi, emotivligi, obrazliligi va baholovchiligini belgilovchi stilistik markirlanganlik alomati muallif subyektiv modalligini, uning lingvokreativ tafakkurini ifodalashga xizmat qiladi.