Har bir davr adabiyoti, xususan, she’riyatining nozik qirralarini ifodalovchi xususiyati, uslubiy yo‘nalishining she’riy vaznlarga, janrlarga xos munosabati namoyon bo‘ladi. Bu jarayonda badiiy ko‘chim ham she’riyatga ta’sirini o‘tkazadi. Barcha davrlarda individual xususiyatdan kelib chiqib ijod qilinishini inkor qilib bo‘lmaydi. Zamonaviy o‘zbek she’riyati ham mana shunday jarayonni boshidan kechirdi va bu jarayon davom etmoqda. Bu davrda ko‘chimlarni qo‘llashda ularning shakliy tuzilishiga ko‘proq e’tibor berildi. Yillar davomida taroshlangan va yaxlitlangan simvol va ramzlarga yangicha yondashuvlar paydo bo‘ldi. Ijodkorlar ushbu shakllar, simvollar orqali mavzu va g‘oyani ochib berish yo‘lidan yurdilar. Jahon adabiyotshunosligida D.S.Uang badiiy adabiyotdagi asarlardan olingan ayrim ramz va metaforalarni san’at ko‘rinishlaridan biri sifatida tahlilga tortib, an’anaviy san’atni tadqiq etish asnosida ramz va metaforaning tarixiy rivojlanishini ham o‘rganadi.