Алишер Навоий туркий-ўзбек адабиётини бетимсол чўққига кўтарган бадиий, фалсафий-таълимий, тарихий мавзуларда асарлар ёзиш билан бир қаторда, она тили ривожида алоҳида ўрин тутувчи масала – тил нуфузини ошириш соҳасида ҳам қалам тебратиб, юксак даражада тилшунослик истеъдодини ҳам намойиш этади. У туркий тилнинг бой имкониятлари тадқиқига доир илмий асари “Муҳокамат ул-луғатайн” (“Икки тил муҳокамаси”)ни 1499 йилнинг декабрь ойида ёзиб тугаллайди. Навоий “Муҳокамат ул-луғатайн”да туркий-ўзбек тилининг бойлиги, чексиз имконияти, қудратини илмий асослаб беради. Асарда туркий-ўзбек ва форс тили товуш тизими, лексик, морфемик-морфологик хусусиятлари ўзаро қиёсланади. Сўзларнинг синонимик, антонимик, омонимик ва кўп маьнолик хусусиятлари орқали туркий-ўзбек тилининг имконият доираси кенглигини, унинг шеъриятда турли-туман маъноларни ифодалашдаги аҳамиятини кўрсатиб беради. Навоий грамматик жиҳатдан ҳам ўзбек тилининг ўзига хос табиатини ёритиш учун кўпгина мисоллар келтирилади ва таҳлил этади. Маънони қисқа ва аниқ ифодалаш имкониятига кўра тилнинг юксак тараққий этганлигини асослайди. Туркий-ўзбек тилининг ривожланган тил сифатидаги мақомини кўрсатиб беришда тилнинг ифода имкониятларига алоҳида тўхталади. Буни тажнис (жинсдошлик), ийҳом (шаклдош) каби поэтик воситаларни келтириб, изоҳлайди. Шундай қилиб, ушбу мақолада Алишер Навоийнинг “Муҳокамат ул-луғатайн” асарида келтирилган лингвистик ва поэтик материаллар асосида лингвопоэтиканинг назарий масалаларига доир мулоҳазалар билдирилади. Асар материаллари таҳлилида лингвистик асос етакчи бўлган поэтик санъатлар ўрганилади. Хусусан, уларнинг фонетик, лексик хусусиятларига доир кузатишлар мисоллар асосида далилланади.