Annotatsiya. Maqolada jahonda millatlarning ko‘pligi, ularning orasida milliy romanchiligi mukammal dalillar negizida asoslab berilgan xalqlar esa sanoqli ekanligi haqida maʼlumot berilgan. O‘zbek milliy romanchiligining asoschisi Abdulla Qodiriy romanlarini yozish uchun uzoq vaqt poydevor manba qidirgan va xalq dostonlarini topganligi, voqealarni bayon qilish hamda obrazlarni tasvirlashda xalq og‘zaki ijodi namunalariga tayanganligi izohlangan. Adib ohoriy (original) milliy romanlarini yaratishda milliy folklor namunalarini lingvopoetik vosita sifatida zamonaviy roman janriga olib kirgan. U o‘z asarlarida saj’ (qofiyali nasr)dan unumli foydalangan. Adib xalq dostonlaridagi go‘zal tasvirlardan ilhomlangan holda o‘zbekona saj’ning beqiyos namunalarini yaratganligi, lahjalaridagi xalqona jumlalardan mohirlik bilan foydalanganligi, o‘zbekona saj’ni xalq qo‘shiqlari ohangiga monand shaklda qo‘llaganligi, saj’ning yangi, ohoriy namunalarini ijod qilganligi bayon qilingan. So‘z ustasi duolarga monand saj’larni ijod qilganligi aytilgan. Abdulla Qodiriy maqol lingvopoetik vositasini ishlatib, odamlarning feʼl-atvoridagi kamchiliklar va afzalliklarni yoritib berganligi eʼtirof etilgan. Adib askiya lingvopoetik vositasi orqali insoniy qusur va adolatsizlikni bo‘rttirib ko‘rsatganligi qayd etilgan. Yozuvchi, shuningdek, muhabbat va ziddiyat mavzularini lirik uslubda hamda qo‘shiq shaklida tadqiq qilgan. U so‘zlarni ko‘chma ma’noda qo‘llash orqali faqat o‘ziga xos bo‘lgan maxsus poetik uslub yaratgan.