Мазкур мақолада «вужуҳ ва назоир» илмида ижод қилган олимлар, мазкур илмга оид асарлар, бугунги кунда олиб борилаётган тадқиқотлар ҳақида маълумот берилган. «Вужуҳ ва назоир» илми асосчиси саҳобий Ибн Аббос (р.а.), шунингдек, унинг шогирдлари бўлган тобеин Икрима ибн Абдуллоҳ ва Али ибн Абу Талҳа орқали силсилавий тарзда Муҳаммад ибн Соиб Калбий каби кўплаб илк давр Қуръон олимларига тарқалгани, аммо уларга мансуб асарлар ҳозирги кунга қадар етиб келмагани ёритилган. Шу сабабли, «вужуҳ ва назоир» илмига оид сақланиб қолган энг қадимий манба Муқотил ибн Сулаймонга (ваф. 767 й.) тегишли «ал-Вужуҳ ва-н-назоир фи-л-Қуръон ал-азим» асари экани, асарда унинг дунёқараши ва эътиқодий ёндошувлари ҳам акс этгани, бу эса ўз даврида унга қўйилган айбловлар ўринли эмаслиги, балки у тўғри эътиқод тарафдори бўлгани аниқланган. Бундан ташқари, Муқотил ибн Сулаймоннинг асари тарихи, таркибий тузилиши, замонавий нашри ҳамда тадқиқотчи ношири ҳақида қисқача маълумотлар берилган. Шу билан бирга, Муқотил ибн Сулаймондан кейинги даврда «вужуҳ ва назоир» илмига тегишли асарлар ёзган Ҳорун ибн Мусо (ваф. 787 й.), Яҳё ибн Салом (ваф. 816 й.), Ҳаким Термизий (ваф. 932 й.) ва Исмоил Ҳирий (ваф. 1039 й.) каби олимларнинг асарлари, улардаги ўзаро ўхшаш ва фарқли жиҳатлари, асарларнинг услубидаги ворисийлик ҳамда кейинчалик юзага келган ўзгаришлар очиб берилган. Шунингдек, «вужуҳ ва назоир»га оид асарлардаги шарҳланган сўзларнинг ўзаро қиёсий таҳлили амалга оширилган ва сўзларнинг жойлашув тартибининг сабаблари муҳокама қилинган. Шарҳланувчи сўзларнинг кетма-кетлиги мазкур сўзлар атама ўлароқ Қуръони каримнинг аввалидан охирига қадар учраш тартибига асослангани борасидаги фараз илгари сурилган.