Мақолада замонавий француз ёзувчиси ва драматурги Эрик-Эммануэл Шмиттнинг “Дон Жуаннинг охирги кечаси”, “Распутник” номли пьесалари ва “Ванда Виннипег” номли ҳикояси таҳлил қилинди. Э.-Э. Шмиттнинг ўрганилаётган асарларида жаҳон образлари, реминисценциялар, классик адабиётларнинг аллюзиялари ва уларнинг роли ўрганилди. Мақола сарлавҳаси бўйича тушунтириш берилди. Мазкур асарлардаги диалог китобхонни доимо “алдаш”и, муаллиф ўйини деб ҳисоблаш мумкин. Бундан ташқари, китобхоннинг умидларини алдаш, нафақат реминисценция даражасида, балки кундалик ҳаётда ҳам содир бўлади. Мақоланинг муаллифи доимий “алдаш” ҳар бир нарсанинг кўп маънолилигини, ноаниқлигини тушунишга олиб келиши ва бу дунёда мавжуд экзистенциал ҳақиқатларнинг ўзаро боғлиқлиги ҳақида хулосага келади, бадиий матн, постмодерн терминологиясида — интертекст, ҳар доим ҳам яқин бўлмаган мақсадлар, мавзулар, тасвирлар, ҳодисалар асосида тузилган деган фикрга олиб келади. Мақолада замонавий асар анъанавий адабиёт билан шерий суҳбатдош каби боғлиқ деган хулосага келинди. Шу билан бирга, ўтмиш ҳақида мутлақ ёки нисбий ҳақиқатлар очилибгина қолмай, балки долзарб муаммолар ва мавзуларни акс эттирувчи кутилмаган алоқалар, тахаллуслар, боғлиқликлар ҳам намоён бўлади.