Улрих Рудолф. (2001). Ал-Мотуридий ва Самарқанд суннийлик илоҳиёти. Тошкент: Имом Ал-Бухорий халқаро жамғармаси.

Абул Муин Маймун ибн Муҳаммад Насафий. (1990). Табсират ал-адилла фи усул ад-дин (Ж. I). / Таҳқиқ: Клод Салома. Дамашқ. Ал-Жаффон ал-жабий. 3. Али Тантовий. (2022). Рижол мин ат-тарих. Қоҳира: Дор ад-минора.

Абдуллоҳ ибн Муҳаммад ибн Яъқуб ибн Ҳорис ибн Халил Ҳорисий Субазмуний Бухорий. (2020). Кашф ал-осор аш-шарифа фи маноқиб ал-имоми Аби Ҳанифа (Ж. 2). Истанбул: Мактабат ал-иршод.

Абдуллоҳ Субазмуний. (749/1348 йилда кўчирилган). Кашф ал-асрор. ЎзФАШИ Асосий фонд. Қўлёзма. №3105.

Маҳмуд ибн Сулаймон Кафавий. (нашр этилган санаси кўрсатилаган). Катоиб аълом ал-ахёр мин фуқаҳо мазҳаб ан-Нўъмон ал-мухтор. Ўз РФА ШИ. Қўлёзма. №91.

Вамбери Ҳ. (1990). Бухоро тарихи. Тошкент: Ғафур Ғулом.

Асророва Л. (2021). Абу Ҳафс Кабир Бухорий ва ҳанафий фиқҳи. Тошкент: Ўзбекистон халқаро ислом академияси нашриёт-матбаа бирлашмаси.

Муминов А.К. (2003) Роль и место ханафитских ‘улама в жизни городов центрального Мавараннахра (II-VII/ VII-XIIвв.): Дис. …док. ист. наук. Ташкент: ТИУ.

Шамсул-аимма Абул Фазл Бакр ибн Муҳаммад Зарнажарий. (2021). Маноқиб ал-имом Абу Ҳанифа. Истанбул: Дор ас-самон.

Sönmez Kutlu. (2011). Ebu Mansur el-Maturıdının Mezhebe Arka Planı // Otto Yayınları, 3. Baskı, Ankara.

Абу Мансур Муҳаммад ибн Муҳаммад ибн Маҳмуд Мотуридий. (2003). Китоб ат-Тавҳид / Таҳқиқ: Бекр Туполўғли ва Муҳаммад Аручий. Анқара: Ширкат ан-нашр ва-т-тибоа ва-т-тижора

Kutlu, Sönmez. (2011). Bilinen ve Bilinmeyen Yönleriyle İmam Mâturîdî, îmam Mâturîdî ve Mâturîdîlik, (haz. Sönmez Kutlu, Otto Yayınları, 3. Baskı, Ankara 2011) içerisinde, 29. Krş.: Özcan, Hanifi (1998). Mâtürîdî’de Bilgi Problemi, M.Ü. İlahiyat Fakültesi Yayınları, 2.Baskı, İstanbul. 9 vd.

Абул Муайяд ал-Муваффақ ибн Аҳмад ибн Муҳаммад ал-Маккий. (2016). Маноқибу Аби Ҳанифа. Байрут: Дор ал-кутуб ал-арабий. 15. Муҳаммад ибн Муҳаммад ал-Кардарий. (2016). Маноқибил имом Абу Ҳанифа. Ж. 2. Байрут: Дор ал-кутуб