Мақолада Заҳириддин Муҳаммад Бобур нафақат буюк шоҳ, маҳоратли саркарда, мумтоз шоир, қонуншунос ҳамда тилшунос, балки янги ёзув асосчиси эканлиги, ҳамда инсоният маданияти тарихида ёзувлар аҳамиятининг улканлиги ҳақида сўз юритилади.