Ўзбек тилшунослиги ўзбек тилининг табиати, унинг бойиш ва ривожланиш хусусиятларини тадқиқ этиш бўйича катта ютуқларга эришди. Ўзбек тилининг барча сатҳлари маълум даражада ўрганилган. Бу тилдаги икки муҳим сатҳ ҳисобланган: луғавий бойлиги ва сўз ясалиш соҳасида ўз аксини топган. Тилнинг луғавий таркиби ривожланиши ва бойишида икки асосий манба муҳим роль ўйнайди. Бири тилнинг ички қонуниятларига асосланиб, янги сўзлар ясаш бўлса, иккинчиси ўзга тиллардан сўз ўзлаштиришдир. Мазкур ҳолатлар маълум бир эҳтиёж, зарурият туфайли амалга ошади ва у мураккаб жараён ҳисобланади. Бунда турли ҳил лисоний ва экстралингвистик омиллар амал қилади. Шунинг учун ўзбек тилининг лексик сатҳида ҳали ечимини кутаётган муаммолар оз эмас. Шулар қаторида ўзбек тили лексик қатламида алоҳида майдонни ташкил этган таълим соҳасидаги арабизмларнинг семантик ҳусусиятларини ўрганиш масаласидир. Ўзлашма сўзларнинг семантик тузилишидаги ҳусусиятларини ўрганиш, тилларнинг ўзаро таъсири масаласини ёритишда муҳим ўрин эгаллайди. Ўзлашган сўзларнинг маъноларини бош маънодан ташқари яна бир неча ясама маъноларга эга бўлиши сўзлардаги маъно тараққиёти қонунларига асосланади. Ўзга тилга ўтган сўзларнинг семантик мослашуви, унинг ўзлашган тилда қолишини ёки чиқиб кетишини ҳал қилиб беради. Семантик мослашувга тўлиқ эришилгандагина, унинг бегоналиги унутилади. Мазкур мақолада таълим соҳасига оид арабизмларнинг классификацияси тузилган ва уларнинг тизимга солиниши, ўрганилиши ва семантик мослашув масалалари таҳлил этилади.