XIII-XV асрлар Марказий Осиё халқлари этник тарихида муҳим тарихий давр саналади. Мўғуллар империяси, Амир Темур ва Темурийлар ҳукмронлиги йилларида Мовароуннаҳрда, асосан, маҳаллий туркий ва сўғдий халқлар билан бирга барлос, жалойир, қавчин, арлот, сулдуз, баҳрин, найман каби ўнлаб кўчманчи ва ярим кўчманчи халқлар истиқомат қилган. Шунингдек, турли сабабларга кўра, минтақага турли ўлкалардан ҳам аҳолининг маълум бир қисми (асосан, олиму фозиллар, уста, ҳунарманд, меъмор, наққош ва бошқ.) кўчирилиб келтирилди. Ўз навбатида, минтақадан ҳам уруш ва бошқа сабаблар билан маҳаллий аҳоли бошқа ўлкаларга олиб кетилди. Бу ўзига хос “кўчириш сиёсати”, асосан, ҳукмрон доира хоҳиширодасига кўра амалга оширилди. Натижада, бу ҳолат минтақа этно-сиёсий ҳолатига ҳам ўзининг сезиларли таъсирини ўтказди