Ushbu maqolada о‘zbek va uyg‘ur xalqlarining mavsumiy marosim folklori qiyosiy tadqiq etilgan bo‘lib, ikkita asosiy manbaga – M. Jo‘rayevning “О‘zbek mavsumiy marosim folklori” (2008) va A. Rahmanning “Uyg‘ur folklori” asarlariga tayanadi. Tahlil natijasida ikki xalqning marosim folklori turkiy madaniyatining umumiy ildizlariga ega ekanligi, ularning xalq taqvimi (dehqon, chorva, qush qayi, yulduz hisobi), kosmologik qarashlari (quyosh, oy, yulduzlar kultlari) va iqtisodiy faoliyat (dehqonchilik, chorvachilik) bilan chambarchas bog‘liqligi aniqlandi. Saymalitosh petrogliflari va Xun davri odatlari orqali tarixiy ildizlar protosak va Xun davrlariga borib taqalishi ko‘rsatildi. Janrlar tizimi qiyosiy jihatdan tahlil qilindi: o‘zbeklarda bahorgi (Navro‘z, sumalak, “Sust xotin”), yozgi (“Choy momo”, “Yo Haydar”), kuzgi (“Oblo baraka”) va qishki (“Yas-yusun”) marosimlar uyg‘ur dehqonchilik va chorvachilik odatlari (yer haydash, ekin yig‘ish, hayvonlarni himoya qilish) bilan genetik va funksional o‘xshashliklarga egaligi o‘rganildi. Ritual elementlar (qo‘shiq, aytim, irim-sirim) ikki xalqda ham iqtisodiy samaradorlik, ijtimoiy birlik va ma’naviy uyg‘unlik vazifalarini bajarishi ochib berildi. Qiyosiy tahlil natijalari o‘zbek va uyg‘ur folklor merosining umumturkiy xususiyatlarini tasdiqlaydi hamda milliy folklorini o‘rganish va saqlashda yangi yondashuvlar taklif etadi.