Maqola tilshunoslikni fan sifatida fundamental tarzda yoritib, tilni uning asosiy tadqiqot obyekti sifatida markazga qo‘yadi. Ishning asosiy vazifasi — tilga ko‘p qirrali ta’rif berish, uning ontologik tabiatini ochib berish hamda insonning bilish faoliyati bilan uzviy bog‘liq bo‘lgan asosiy funksiyalarini tahlil qilishdan iborat. Tilni anglashga doir yondashuvlar tizimlashtiriladi: u nafaqat muloqot vositasi, balki murakkab, ierarxik tarzda tashkil topgan tizim sifatida talqin etiladi. Shuningdek, tilning belgili (semiotik) tabiatiga alohida e’tibor qaratiladi. Keyingi bosqichda til va tafakkur o‘rtasidagi dialektik munosabat tadqiq etiladi. Tilning ongni shakllantirishdagi roli (Sapir–Uorf gipotezasi) hamda tafakkurning til tuzilishini qay darajada belgilashi tahlil qilinadi. Til dunyoni konseptuallashtirish vositasi, mavhum tushunchalarni shakllantirish va voqelikni kategoriyalash usuli sifatida ko‘rib chiqiladi.