logo
calendar12 Mart 2025
view9
Main language:Uzbek

Coverage of topics of Aqida in “Al-Fiqh al-Absat”

Field of Science:HistoryLanguage and LinguisticsReligious Studies
pdf

4_fb95eb36.pdf

PDF

THE LIGHT OF ISLAM

THE LIGHT OF ISLAM

Publish Articlesee more

ARTICLE ANNOTATION

quote
Islam originated on the Arabian Peninsula and later spread to Persia and the Levant during the era of the Rashidun Caliphs, leading to a significant portion of the local populations in those regions embracing the faith. During the reign of Umar (r.a.), the Persian empire was conquered and Islam began to spread into the territories of Iraq. “However, the territory of Iraq — the land between two rivers — has long been considered one of the centers of civilization. Various ethnic and religious groups have lived in this region.” “After the majority of the local population became Muslim, various religious disagreements arose with representatives of other faiths and doctrines. The main and earliest sects of Islam also emerged specifically in the territory of Iraq — such as the Kharijites, the Mu’tazilites, and the Shiites.” Imam Abu Hanifa, the founder of the Hanafi, lived and worked in this region. “Imam Abu Hanifa, while teaching numerous students the sciences of Fiqh and Aqidah, also engaged in debates with representatives of various sects that existed at the time and defended the creed of Ahl al-Sunnah wal-Jama‘ah.” “While teaching many students the sciences of fiqh and aqidah, Imam Abu Hanifa also engaged in debates with representatives of various sects that existed at the time and defended the creed of Ahl al-Sunnah wal-Jama‘ah.” “According to historical sources, Imam Abu Hanifa traveled to the city of Basra more than twenty times to engage in debates with representatives of various misguided sects. In his works on the science of creed (‘aqidah), Imam Abu Hanifa not only presented the pure theological views of Ahl al-Sunnah but also refuted the claims of deviant sects.” “One of such works is al-Fiqh al-Absat, in which theological issues are presented in a question-and-answer format. This article first analyzes various scholarly opinions regarding the authorship of the book. It also provides key information about the only known commentary attributed to several scholars. The article explores the main theological topics discussed in al-Fiqh al-Absat, highlighting how Imam Abu Hanifa, in many instances, refuted the incorrect beliefs of misguided sects by using both textual (naqli) and rational (aqli) proofs.” “One of the noteworthy aspects of the work is that it is written in a question-and-answer format. This approach helps readers better understand and remember theological issues. The work is recognized as one of the earliest theological texts associated with the Hanafi school of thought.

AUTHORS

S.Primov

IMOM BUXORIY NOMIDAGI TOSHKENT ISLOM INSTITUTI

Tags

# islam# faith# manuscript# aqidah# refutation# major sin# mashiat# tawhid# destiny# fate

SIMILAR ARTICLES

OTHER ARTICLES IN THIS JOURNAL

Rate Article

0
0 ratings
5
4
3
2
1

Article Identifiers

ROI:

https://eroi.uz/11.139/A026-188235

DOI:

Not Available

References

A. J. Wensinck. (1932). The Muslim Dogma: Its Genesis and Historical Development. – London: Cambridge University Press.

Ebû Bekr Muhammed b. Hasan İbn Fûrek. (2009). Şerhu’l-Âlim ve’l-müteallim, thk. Ahmed Abdurrahim es-Sâih & Tevfîk Ali Vehbe. – Kahire: Mektebetü’s-Sekâfeti’d-Dîniyye.

Kâtib Çelebî. (1972). Keşfü’z-zünûn an esâmî’l-kütüb ve’lfünûn (J. II). tsh. M. Şerefettin Yaltkaya - Kilisli Rifat Bilge. – İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.

Şükrü Özen. (2003), Mâtürîdî. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (J. XXVIII) – Ankara: TDV Yayınları.

Абдулазим ибн Абдулқавий ибн Абдуллоҳ Абу Муҳаммад Закиййиддин Мунзирий. (1967). Ат-Тарғиб ват-тарҳиб мин ал-ҳадис аш-шариф (Ж. ИИИ). – Байрут: Дор иҳёи ат-турос ал-арабий.

Абдулқодир Абдураҳим ўғли. (2007). Ақоид дарслиги. – Тошкент: Тошкент ислом университети.

Абдуллоҳ ибн Муҳаммад ибн Яъқуб ибн Ҳорис ибн Халил Ҳорисий Субазмуний Бухорий. (2020). Кашф ал-осор аш-шарифа фи маноқибил имами Аби Ҳанифа (Ж. ИИ). – Истанбул: Мактабатул иршод.

Абдурашид қори Бахромов. (2003). Имоми Аъзам асарлари. – Тошкент: Мовароуннаҳр.

Абу Мансур Муҳаммад ибн Муҳаммад ибн Маҳмуд Мотуридий. (2003). Китобу-т-тавҳид / Таҳқиқ: Бекр Тупол ўғли ва Муҳаммад Оруший. – Анқара: Ширкату-н-нашр ва-т-тибоа ва-т-тижора.

Абу Мансур Муҳаммад ибн Муҳаммад ибн Маҳмуд Ҳанафий Самарқандий Мотуридий. (1321/1903). Шарҳ ал-фиқҳ ал-акбар. – Ҳайдаробод: Матбаа мажлис ал-маориф ан-низомия.

Абу Нуайм Аҳмад ибн Абдуллоҳ ибн Аҳмад ибн Исъҳоқ ибн Мусо ибн Меҳрон Асбаҳоний. (1415/1994). Муснаду ал-Имом Аби Ҳанифа ривояту Аби Нуайм. – Риёз: Мактабаатул кавсар.

Абу Салама Бухорий. (2021). Жумал усул ад-дин // Таржимон ва нашрга тайёрловчи: С.Примов. – Тошкент: Ўзбекистон халқаро ислом академияси.

Абу Шакур Муҳаммад ибн Абдуллоҳ Солимий Кеший. (2014). Ат-Тамҳид фи баёнит тавҳид // Таржимон ва изоҳлар муаллифи С.Примов. – Тошкент: Мовароуннаҳр.

Абул Муин Маймун ибн Муҳаммад Насафий. (1990). Табсирату-л-адилла фи усули-д-дин (Ж. I). / Таҳқиқ: Килоде Салома. – Дамашқ.

Абул Муин Насафий. (2022). Баҳрул калом // Таржимонлар: Примов Соатмроуд ва Аллоқулов Абдулатиф. – Тошкент: Ўзбекистон халқаро ислом академияси.

Абул Юср Муҳаммад Паздавий. (2005). Усулу-д-дин / Таҳқиқ: Х. Питер. – Қоҳира: ал-Мактабату-л-азҳария ли-т-турос.

Абулфатҳ Муҳаммад ибн Абдулкарим Шаҳристоний. (2007). Ал-Милал ван-ниҳал (Ж. I). – Байрут: Ал-Мактабаа ал-асрия.

Акмалиддин Муҳаммад ибн Муҳаммад Бобартий Ҳанафий. (2009). Шарҳу васият ал-Имом Аби Ҳанифа. – Аммон: Дор ал-фатҳ.

Аминов Ҳамидуллоҳ. (2022). Имоми Аъзам Абу Ҳанифа ва унинг илмий асарига қарши айтилган даъволарга раддия. – Тошкент: Ўзбекистон халқаро ислом академияси.

Аҳмет Ак. (2008). Бüйüк Тüрк Âлими Мâтурîдî ве Мâтурîдîлик. – İстанбул: Байрак Матбаасı.

Имом Абу Ҳанифа. (2022). Мажмуи кутуб ва расоил ва васоя ал-Имом ал-Аъзам Аби Ҳанифа ан-Нўмон ибн Собит ат-Тамимий ал-Куфий разияллоҳу анҳу / Таҳқиқ: Доктор Муҳаммад ибн Исмоил Абу Аввод. – Аммон: Мактабаа ал-ғоним лин-нашр ват-тавзеъ.

Имом Абу Ҳанифа. Ал-Фиқҳ ал-абсат. Дор ал-кутуб ал-мисрия. Қўлёзма Инв. №:215.

Имом Абу Ҳанифа. Ал-Фиқҳ ал-абсат. Мактабату Ҳожи Салим Оғо. Қўлёзма Инв. №:587.

Муҳаммад ибн Абдурраҳмон Хамис. (2007). Усул ад-дин. – Риёз: Дор ас-сумайъий лин-нашр ват-тавзеъ.

Муҳаммад ибн Аҳмад ибн Абу Саҳл Шамсулаимма Сарахсий. (1971). Шарҳ ас-сияр ал-кабир (Ж. I). – Байрут: Аш-Ширкату аш-шарқия.