Mumtoz adabiyotimizda mavjud muayyan asarlarning syujeti, obrazlari o‘z tarixiga ega va ular kelib chiqishiga ko‘ra bir necha asr ilgarigi davrlarga borib tutashadi. Bunday durdona asarlarga asos bo‘lgan voqea, rivoyatlar badiiy asar libosiga o‘ralguniga qadar turli talqin va turli shakllardagi manbalarda mavjud bo‘lsa-da, o‘zining kuchli romantizmi hamda o‘lmas tuyg‘ularni tarannum etishi bilan kitobxonni mahliyo etaveradi. Bu esa mahoratli ijodkorlarni turli talqindagi o‘sha go‘zal qissa yo rivoyatni muhtasham badiiy asarga aylantirishiga sabab bo‘ladi. Shunday asarlardan biri “Layli va Majnun” qissasisidir. Dunyo adabiyotidagi eng g‘amgin qissalardan biri bo‘lgan bu asar o‘nlab yozuvchilar, xalq ijodkorlari tomonidan qayta-qayta ishlangan, Yaqin va O‘rta Sharq xalqlari orasida nihoyatda keng tarqalgandir. Ushbu mavzu ko‘p asrlik murakkab tarixga ega. Uning kurtaklari Krachkovskiy ta’kidlaganidek, VII asrning ikkinchi yarmiga borib taqaladi. U dastlab arablar o‘rtasida yuzaga kelgan qadimiy tarqoq manbalarda o‘z ifodasini topgan. Manbalarda bu qissaning dastlabki turli versiyalari mavjuddir. Maqolada “Layli va Majnun’’ qissasi aks etgan ilk manbalar, shuningdek, bu qissa haqida keng ko‘lamli ma’lumot beradigan kitob — Abul Faraj Isfahoniyning “Qo‘shiqlar kitobi”dagi Qays ibn Mulavvah — Majnun hamda uning she’rlari tahlil qilingan.