Мақола адабий қаҳрамон эволюцияси муаммоси ва ХХI аср замонавий рус адабиётидаги қаҳрамонлар турларини ўрганишга бағишланган. Захар Прилепиндаги таърифлаётган шахснинг ҳайрати ва ички дунёсини ёритиб бериш истаги ва уни китобхонга етказиш учун қўллаган услуби асарларини замон (неореализм) призмаси орқали реализмга олиб ўтади. Ёзувчи ўз олдига ХIХ ва ХХ аср адабиётларидаги инсоният қадриятлари ХХI асрга келиб мутлақоўзгариб, таниб бўлмас даражага етганини замонавий одамнинг тақдири орқалий ёритиб бериш вазифасини қўяди. Захар Прилепин аста-секин янада глобал муаммони англашга интилмоқда: мутлақо ҳамма ўзини дўзах азобига солаётган шароитда бу мумкинми? Ёзувчи ушбу саволгзамон ва тарих миқёсида жавоб олишга интилади.Ушбу мақолада замонавий рус ёзувчиси Захар Прилепиннинг замонавий рус адабиётида тутган ўрни муҳокама қилинади. У кенг жамоатчиликни қизиқтирган мавзуларда очиқ ёзади. Бундай баёнотларнинг муҳим таркибий қисмлариданбири, бу –унинг классик ва замонавий рус адабиётига бўлган муҳаббатини акс эттириши ёки аксинча у ёки бу муаллифнинг ишини ёқтирмаслигидир.Ушбу мақоланинг мақсади замонавий рус ёзувчиси Захар Прилепиннинг ижоди мисолида замонавий рус насрнинг ўзгаришини аниқлашдир. Унинг ХХI аср адабий жараёнининг шаклланиши ва ривожланиши ҳақидаги фикрлари, қаҳрамонининг ўзига хос хусусиятлари ва ёзувчининг ижодий дунёсининг ўзига хос хусусиятларини кўрсатишдир. Бу неореализм оқимига мансуб ёзувчининг насрига хос қаҳрамонлар турлари: провинциал қаҳрамон (қишлоқ аҳолиси), исёнкор қаҳрамон, интеллектуал қаҳрамон ва бошқалар. Муаллиф З. Прилепин асарларидаги образлар тизимига хос хусусиятларни янги реализм (неореализм) анъаналари контекстида таҳлил қилган.